Geloof en seksualiteit

Demonstratie tegen transgender in Paramaribo. Foto: Pieter van Maele

Toen ik London was, had ik een discussie met een Iraanse vriend van me, die me een merkwaardig verhaal vertelde.

In 1979 vond er een islamitische revolutie plaats in Iran geleid door ayatollah Khomeini. Khomeini is een anti-imperialist die in het Westen afgeschilderd wordt als een religieuze fanaat uit de middeleeuwen. Mijn vriend vertelde me het verhaal van Maryam Khatoon Molkara. Molkara is in 1950 geboren als een man. Maar al heel jong voelde zij dat er iets fout zat. Zij voelde zich als een vrouw die opgesloten zat in een mannenlichaam. Ze vertelt dat toen ze klein was ze ging schreeuwen als haar ouders haar jongenskleren wilden aandoen. In de speelgoedwinkel wilde zij altijd meisjesspeelgoed in plaats van jongens. Zij dacht eerst dat ze homo was, maar ze voelde zich geen man, maar duidelijk een vrouw. Zij ging naar de dokter en die vertelde haar dat zij een vrouw in een mannenlichaam was en zij een medische geslachtsverandering zou kunnen ondergaan met hormoonbehandeling. Molkara’s ouders zagen dat niet zitten. Zij is een gelovige moslim en een revolutionair die gelooft in de Iraanse revolutie. In 1981 voerde Irak onder leiding van Saddam Hussein een bloedige oorlog tegen Iran met steun van het Westen. Molkara ging als vrijwilligster naar het front en werkte als verpleegkundige.

Zij besprak haar probleem met een imam die haar aanraadde om haar vraag over wat te doen voor te leggen aan Khomeini. Na veel aandringen, wist zij een afspraak te maken met Khomeini. Zij was intussen in het buitenland begonnen met een hormoonbehandeling en haar borsten waren een beetje gegroeid. De beveiliging van Khomeini had haar lichaam gefouilleerd en vonden haar verdacht. Het leek alsof zij een bomgordel om had. Ze werd in elkaar geslagen en ontkleed. Toen bleek dat zij een doek strak had omwikkeld om haar borsten niet te tonen. De beveiliging wilden haar wegvoeren, toen de zoon van Khomeini aankwam en de beveiliging de opdracht gaf om Molkara toegang te geven tot Khomeini. Khomeini luisterde naar haar verhaal en kwam daarna uit met een fatwa, een religieus gebod. Daarin maakte hij zijn standpunt bekend. Als iemand het gevoel heeft dat hij of zij in een verkeerd lichaam zit en daardoor verwarring is ontstaan over zijn of haar seksuele identiteit, dan heeft hij of zij het recht om een medische ingreep te ondergaan om dat te corrigeren. Die fatwa leidde tot de situatie dat Iran één van de weinige landen in de wereld is waarin een geslachtsoperatie niet alleen is toegestaan, maar ook vergoed wordt door de staat.

Ik kon dit niet rijmen met het feit dat Iran een land is waar homo’s en lesbiennes niet erkend worden. Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik me realiseer dat mensen die niet gelovig zijn soms dogmatisch zijn naar mensen die wel geloven. Ieder mens worstelt met morele problemen en probeert antwoorden te vinden vanuit een kader van opvattingen, waarden en normen. Khomeini redeneerde dat het leven van een mens ondraaglijk wordt als je in verwarring verkeert over je seksuele identiteit: ben ik een man of een vrouw. En ondraaglijk betekent dat je uiteindelijk zelfmoord kan plegen.

Als je weet en voelt dat je een vrouw bent in een mannenlichaam of omgekeerd dan is een operatie een manier om een einde te maken aan die verwarring, zodat je verder in het leven kan gaan waarin lichaam en geest in balans zijn met elkaar.

Khomeini kwam tot dit inzicht door intensief te praten met Molkara. Molkara was een gelovige moslim, een integer mens en voorstander van de islamitische revolutie die bereid was zijn leven te offeren voor de revolutie. Dat heeft bij Khomeini de bereidheid vergroot om zich in te leven in zijn situatie en vervolgens weer de Koran en Haddith te bestuderen om te komen tot zijn fatwa die transgender operaties mogelijk maakt en zelfs door de staat laat financieren. De sleutel tot deze verandering is constante dialoog en inlevingsvermogen.

Veel gelovigen worstelen met dit soort problemen. Wat doe je als je een overtuigde gelovige bent die geleerd heeft dat jouw religieuze bronnen homoseksualiteit of transgender als een zonde zien en je zoon of dochter blijkt homo of lesbisch te zijn? Iemand die je met liefde hebt opgevoed en met wie je een ouder-kind band hebt die een bron van vreugde is. Ga je je zoon of dochter verstoten, of ga je te rade bij de religieuze bronnen om te kijken of er een interpretatie is die je in staat stelt om van je kind te houden en van je God? Ik weet het niet, omdat ik niet gelovig ben. Maar ik vond het wel inspirerend om te zien dat er gelovigen zijn die durven om over dit soort vragen na te denken en oplossing te vinden in plaats van het vraagstuk te ontkennen en te verdoezelen.

Sandew Hira

VANDAAG