Suriname: handelsbetrekkingen en handelsmissies

Print Friendly, PDF & Email

Delegatieleider Gilbert van Dijk is met een handelsdelegatie naar Barbados en Trinidad en Tobago vertrokken om voor Surinaamse ondernemers “voordeeltjes” te behalen. Het is dezelfde Gilbert van Dijk die namens zijn politieke partij Nationale Partij Suriname (Venetiaan 2 en 3) als ambassaderaad op de Surinaamse Ambassade in China heeft meegewerkt aan de onbeperkte en onvoorwaardelijke komst van de import-Chinezen in Suriname om in elke straat van Suriname een supermarket op te zetten en onze hout, goud en Amerikaanse dollars naar China te exporteren.

Deze Chinezen zeggen dat zij 5000 Amerikaanse dollar hebben moeten betalen voor een visa en vestigingsvergunning in Suriname. Aan wie betaald..? Wie weet het? De brandstichting van het gebouw van Justitie-Vreemdelingenzaken aan de Mirandastraat spreekt boekdelen. Wat is de bijdrage van deze import-Chinezen aan onze productie en export, aan importvervanging (“wie egie sanie”) en onze verdiencapaciteit?

Caricom , opgericht in 1973 , is nooit een noemenswaardige handelspartner van Suriname geworden. Er zijn geen goedkope scheepvaart- en luchtvaartverbindingen. Niet eens toerisme is van de grond gekomen. Veerverbinding Suriname-Guyana is door de Europese Unie betaald en gerealiseerd. Het doel van Caricom om te komen tot verbeterde handels-economische relaties tussen de vijftien lidlanden ( 15 miljoen inwoners) is nooit gehaald. Caricom is mede op initiatief van de Trinidadiaan Edwin Carrington opgericht naar het model van de ACP-EU samenwerkingsrelatie in Brussel. Carrington was hier ooit secretaris-generaal (1985-1990). Caricom is gedurende 43 jaar verworden tot een prestige, borrel “show”- club van Caraibische staatshoofden en regeringsleiders. Deze “Engelssprekende” landen hebben Suriname altijd als een buitenbeentje gezien en ook in de diplomatieke relaties (Cariforum, EU-ACP-landenorganisatie ) alzo doen behandelen. Voor hen is Suriname nog steeds “the rich dutch men.”

Vraag het aan ex–minister Clifford Marica (regering Venetiaan 1 en 2) die de hele wereld op staatskosten heeft afgereisd en op alle belangrijke EU-ACP (Brussel-Afrika- Cariforum-Caricom) en Caricom -vergaderingen aanwezig was. Nog nooit eerder heeft een minister van Handel en Industrie zoveel op staatskosten gereisd als Marica. En toch..... na 43 jaar bestaan Caricom ondervinden diverse ondernemingen nog steeds obstakels voor export van hun producten naar Caricom onder andere Margarine- en Vettenfabriek en recentelijk Doksenclub. Vraag het ook aan Paul Somohardjo, leider van de politieke partij Pertjajah Luhur (regering Bouterse/Ameerali). Hij mocht onbeperkt op staatskosten investeerders uit Indonesië gaan halen. Waar zijn deze investeerders? Vraag het ook aan Winston Lackin, ex-minister van Buitenlandse Zaken en woordvoerder kabinet van de president. Lackin en zijn team zouden Suriname maken tot de voedselschuur van Caricom. Top cassaveproductie en cassavefabriek en rijstexporten naar Venezuela. Vraag het aan de minister van Landbouw, Veeteelt en Visserij (LVV), Suresh Algoe, met zijn productie-export van cocos (Coronie), ananas (Powakka), palmolie (Patamacca), aloeveraproductie enzovoorts. Hypocrieten ten top. Klinken de politici en politieke bestuurders van dit land geloofwaardig?

Caricom importeert op jaarbasis 4, 7 miljard Amerikaanse dollar aan voedsel buiten Caricom. Dumpkip uit de Verenigde Staten en Brazilië en melkpoeder uit Europa zijn in Suriname reeds lang een feit. Machtige, zeer kapitaalkrachtige importeurs, ondernemers die zich genesteld hebben in alle politieke partijen, tot op het kabinet van de presidenten-vicepresidenten van Suriname, Venetiaan, Bouterse, Sardjoe en Ameerali. Deze super rijken (met en van staatsmiddelen) zijn tevens geldverschaffers van de partijkas, verkiezingskas en politieke partijen en zij bepalen de richting van onze import-consumptie-economie. Onderzoek hoeveel importvergunningen en waardevolle staatsdomeingronden (landelijk) deze zeer “eerbiedwaardige kapitaalkrachtige” heren van onze politieke “gezagdragers” hebben mogen ontvangen. Suriname scoort op de wereldranglijst “businessklimaat” zeer slecht, namelijk 137; het slechtst bij businessklimaat . Doing business in Suriname is not done.

Jeffrey Sachs (Rotterdam 2005)... “ iedereen die gewerkt heeft in Afrika weet dat corruptie (corrupte-overheden), misbruik en mismanagement tot in alle poriën van de samenleving zijn doorgedrongen. Afrikaanse bstuurders hebben hun positie doorgaans te danken aan vriendjespolitiek, belangenverstrengeling of corruptie. En je kunt er niet vertrouwen dat zij zich zullen houden aan de spelregels van behoorlijk bestuur. “African leaders don’t have the interest of the people in their heart….” Een stabiel corruptievrij democratisch bestuur (good governance) en een gezond investeringsklimaat zijn voorwaarden voor de economische groei, aldus Sachs.

Leendert Doerga

Disclaimer

  1. Suriname Herald respecteert de vrijheid van meningsuiting zoals vastgelegd in de Grondwet van de Republiek Suriname. Een ingezonden artikel kan niet worden gebruikt om personen door het slijk te halen en ongefundeerde beschuldigingen aan het adres van personen te uiten. Een ingezonden artikel waarin voornoemde zaken zijn opgenomen, wordt geweigerd.
  2. Suriname Herald kan niet aansprakelijk worden gesteld voor de inhoud van een ingezonden artikel. De auteur is volledig aansprakelijk voor de inhoud van zijn artikel.
Voor het opnemen van een ingezonden artikel gelden de volgende voorwaarden.

VANDAAG