Herinneringen

Angelique Alihusain-del Castilho

25 februari 1980 staat gegrifd in mijn geheugen. Als jonge tiener, wachte ik die ochtend ook op mijn vader om ons naar school te brengen, maar dat ging niet door. Er waren flashberichten via de radio en angst alom.

Ik herinner me beelden van politieagenten in hun ondergoed op de televisie, die allemaal lagen op de grond. Ik herinner me beelden van een in brand gestoken hoofdbureua van politie en berichten over doden.

Ik herinner me geen bevrijdingsgevoel zoals sommigen je zouden willen doen geloven. Vanaf toen was het gedaan met mijn gevoel van absolute veiligheid en zekerheid in Suriname. Het is vreemd dat te beseffen, want dat gevoel is eigenlijk nooit teruggekomen. Je veilig en beschermd voelen door de eerbiediging van je rechten door de instituten der staat, ongeacht wie je bent.

Op 25 februari 1980 werd daar officieel mee afgerekend. Je hoefde maar iets van iemand in een toppositie te zeggen of je werd opgehaald, je hoefde maar na zeven uur ’s avonds op straat te zijn of je werd opgebracht. En de zon scheen heel erg fel in die dagen, feller dan nu, want als te vaak ging er iemand dood aan zonnesteek. Ik heb er na 1987 nooit meer van gehoord, maar in de jaren tachtig was het schering en inslag.

Dus wanneer iemand mij vraagt wat 25 februari 1980 ons heeft opgeleverd, dan zeg ik het heeft ons beroofd van ons veiligheidsgevoel, van onze morele en ethische waarden. Het is in die dagen dat we spionnen van elkaar werden en wantrouwig naar elkaar, want wie kon je nog vertrouwen. Wat ik me herinner en nog steeds ervaar is dat het een steeds dieper geworden tweedeling in de maatschappij heeft gebracht. Het is dan ook niet vreemd dat diegenen die er toen bij betrokken waren ook nu nog termen als ‘staatsvijanden’ bezigen voor allen die hen bekritiseren. Zo zijn ze altijd geweest en veranderen zullen ze niet.

Onwillekeurig herinner ik me dan ook de jaren die ik op de Christus Koningschool doorbracht en die tot de meest fundamentele vormende jaren van mijn jeugd behoren en overladen zijn met goede herinneringen. Toen ik op ‘Chrisje’ kwam was het nog steeds een meisjesschool. We hadden allemaal het grootste respect voor mevrouw van Els, ze was wat ik nu zou noemen een ‘no-nonsense’ directeur. Regels waren er niet zomaar, maar golden voor iedereen. De tekst op het bord die luidde: “Verbeter de wereld, begin bij jezelf”, heeft toen diepe indruk gemaakt en is tot heden een richtlijn in mijn leven.

Elke leerkracht die daar les gaf had een boodschap die ik voor de rest van mijn leven zal herinneren. De leerkrachten waren in staat met heel weinig middelen toch de les tot een onvergetelijk avontuur te maken. Het waren voor mij magische momenten, momenten die mij geboeid hielden tijdens elke les en mij stimuleerden te leren en het beste te presteren wat mogelijk is.

Er waren goede momenten op ‘Chrisje’, maar ook heel verdrietige, zoals de moorden van 8 december 1982. Ook de vader van een klasgenootje van ons was onder de slachtoffers. Plots was zij weg en besefte ik hoe hard en onrechtvaardig deze wereld kon zijn. Hoewel er niet veel werd gezegd, bleef de boodschap in alle lessen op school ons te verzetten tegen onrecht en niet bevreesd te zijn. Die boodschap leeft nog steeds in mij.

Ik was en ben de directeur altijd dankbaar gebleven voor de bijzondere opvoeding die zij ons gaf daar op school, zij is één van mijn rolmodellen. Eerlijk, oprecht en standvastig streven naar hetgeen in het belang is van ons allen. Onbevreesd zijn in die strijd en niet schromen om streng te corrigeren elke keer wanneer dat nodig is. Ook vandaag is dit nog steeds mijn richtlijn bij alles wat ik onderneem, ook in de politiek. En dat is wat ik mij extra voorneem elke 25 februari: terugbrengen alles wat ons op die dag ontnomen werd. Veiligheid, vrede en onderlinge saamhorigheid. Vertrouwen in elkaar en onszelf en een stabiele, voorspelbare en respectabele toekomst in de rechtsstaat Suriname, voor een ieder die zich Surinamer noemt en voelt!

Angelic Alihusain-del Castilho, MA. BSc.
Ondervoorzitter DA91

Disclaimer

  1. Een column heeft een maatschappelijke functie in een democratische samenleving.
  2. Columnisten schrijven op eigen titel en onder eigen verantwoordelijkheid.
  3. De publicatie van een column op Suriname Herald, houdt niet in dat Suriname Herald de inhoud van de column onderschrijft.
  4. Suriname Herald is gelet op het bij punt 3 genoemde, niet aansprakelijk voor de inhoud van een column.
  5. Suriname Herald erkent de auteursrechten van columnisten op de inhoud van hun column.
  6. Gelet op de auteursrechten van columnisten op hun column, kan Suriname Herald op verzoek van derden niet overgaan tot verwijdering van een column.
  7. Indien derden het niet eens zijn met de inhoud van een column, dienen zij tot een vergelijk te komen met de columnisten. Eventuele procedures dienen gevoerd te worden tegen columnisten, niet tegen Suriname Herald.

VANDAAG